Jáh, við verðum nú að standa saman. Við gerðum það mjög vel um daginn þegar Íslendingum tókst að safna 35 milljónum fyrir brjóstakrabbameini. Mér finnst það einstaklega frábært, að Íslendingar, sem almennt eru frekar dónalegir og eigingjarnir (ég þar með talinn að sjálfssögðu, þar sem ég er nú Íslendingur). 35 milljónir eiga að hjálpa sjúkrahúsum við að kaupa inn tækjabúnað sem á auðveldara með að skynja krabbamein sem er nýbúið að myndast. Það er svo innilega frábært að ég vona að sem flestir fái að fara í þetta tæki sem oftast svo sem flestir sem greinast geta fjarlægt það sem fyrst svo það verði þeim ekki að bana. EN, það eru tveir punktar sem ég vil minnast á.
Ég geri mér grein fyrir því að til eru margar tegundir af krabbameini og það er ekki til ein og verður örugglega ekki til ein sprauta sem einfaldlega “bara lagar krabba”. En samhliða allri athyglinni sem brjóstakrabbamein fær vildi ég að meiri meðvitun um almennt krabbamein eða hið skaðlegasta væri vakin. Nú, hvernig er hægt að segja hið skaðlegasta ? Eru þau ekki öll manndrepandi ef þau greinast of seint? Ég veit það ekki, ég er ekki læknir né hef reynslu af krabbameini en tölfræðilega séð, þá er brjóstakrabbamein, af þessum þekktustu krabbameinum, sem veldur minnstum dauðföllum. Ég ætla vona það sé útaf allri athygli sem það hefur fengið í gegnum árin, meðvitund hjá mörgum konum (sem eru líklegri til að fá brjóstakrabbamein) um að fara í skoðun og athuga þetta allt saman og sækja í meðferð. Hinsvegar, samkvæmt alþjóða heilbrigðisstofnuninni, þá er krabbamein leiðandi orsök dauðsfalla í heiminum. Í kringum 58 milljónir látast árlega, þar af 7.6 úr krabbameini, eða 13%. Ég er að vona það að það fólk sem greinist með brjóstakrabbamein sé bara það almennt duglegra að láta athuga svona hluti og greindara af því að brjóstakrabbamein telur fyrir 502þúsund dauðsföll árlega. Lungnakrabbamein telur fyrir 1.3 milljónir (17% af öllum krabba) og saman telja lungna-, lifra-, ristil- og magakrabbamein fyrir 3.6 milljónir (47% af öllum krabba). Gefið, að stór hluti orsakana vegna lungnakrabbameins eru reykingar og 40% allra krabbameina er hægt að koma í veg fyrir með breyttu líferni, svo sem hollara fæði, betri hreyfingu og sleppa reykingum, en það breytir því ekki, þrátt fyrir að mínu mati að brjóstakrabbamein sé mest áberandi í mínu samfélagi, þá er það ekki það algengasta í heiminum. Ég vona að þessi umræða um brjóstakrabbamein skili sér með öðrum krabbameinum.
Hinn puntkurinn minn er sá að fyrir fáeinum vikum síðan, riðu yfir skelfilegir jarðskjálftar í kringum Selfoss og Hveragerði. Vissulega var þetta söfnunarátak undirbúið löngu áður en jarðskjálftarnir áttu sér stað, en ég vil samt minnast á þá. Í dag er kaupmáttur að lækka, þjóðarkjör landsmanna að lækka og hagfræði doktorar við Háskóla Íslands biðja landsmenn vinsamlegast um að spara eins mikið og hægt er næstu ár svo að allt fari ekki til fjandans. Hvar stend ég þá ? Hvar stendur þú þá ? Hvar standa lán allra landsmanna sem maður hefur einungis heyrt um að sé að hækka og hækka og hækka. Ég las það í fréttunum um daginn að uppbygging fyrir þá einstaklinga sem urðu hvað verst úr skjálftanum hefði stöðvað vegna verðbólgu. Það var samt enginn að tala um það, það bara gerðist og allir eru búnir að gleyma því. Á sama tíma ná Íslendingar að safna saman 35 milljónum til brjóstakrabbameins, sem er vissulega mjög, mjög frábært. Hvernig væri að standa bak við bræðrum okkar og systrum í Selfossi ? Söfnum fyrir þau. Hvað er ríkið til dæmis að gera? Ég veit það ekki nákvæmlega í sambandi við Hvergerðinga en ég veit að það er talið að í kringum 350 milljónir fari í að senda Íslendinga í öryggisráðið. Hvar í ósköpunum var þjóðaratkvæði um það ? Ég vil ekki að við förum í Öryggisráðið fyrir allan þennan pening (og hugsanlega mun mun meira, Tyrkir gefa upp að þeir muni eyða í kringum 3,7 milljörðum til að komast í Öryggisráðið) bara svo að það verði ekki hlustað á okkur. Við erum 300 þúsund manns. Það eru 4 * 10 í -7 veldi. Af hverju ættum við að hafa atkvæðisrétt í Öryggisráði? Hvað með styrki Ingibjargar sem eru vissulega að fara í frábært málefni, einungis til Afríku hefur framlag íslenska ríkisins hækkað um 9 milljónir. Árið 2003 voru 8 milljónir veittar til styrktar UNIFEM, í fyrra 47,4milljónir, í ár 87,5 milljónir. Þetta er svo yndislegt að við séum svona gjafmild en, eigum við efni á því ? Eigum við efni á því að láta Íslendinga úti frjósa og uppbyggingu eftir jarðskjálfta hjaðna? Ég vildi óska þess að við gætum gert bæði, en við eigum bara svo mikið af peningum, sem verðgildi þeirra fer sífellt rýrnandi.
Enn og aftur vil ég minna á að þetta eru allt frábær framlög til alls, en við þurfum líka að spyra okkur sjálf hvort við forgangsröðum rétt? Er náunginn mikilvægari en við sjálf? Ég tel að með þessum orðum hef ég sagt það sem enginn þorir að segja, eða gagnrýna. Er ég hálfviti fyrir að gagnrýna góðgerðarmál og góð framlög, eða er ég snjall að taka eftir því að góðgerðarmálunum er ekki beint í rétta átt? Endilega láttu mig vita um þá góðu hluti sem Íslendingar gera fyrir Íslendinga. Ég veit um eitt, fyrrverandi Verzlunarskólanemar, (Hreiðar már, Björgólfsfeðgar, Jón Ásgeir og fleirri) og núverandi auðjöfrar hafa gáfu Verzlunarskólanemum 50 milljónir króna (fyrir 3 árum) og voru þeir veittir til fólks á öllum skólaárum. Mér finnst það æðislegt.
Hér hægt að styrkja fólk eftir Suðurlandsskjálftann:
http://redcross.lausn.is/Apps/WebObjects/RedCross.woa/wa/dp?id=1002397
Heimlidir
Kostnaður við öryggisráð: http://eyjan.is/blog/2008/05/03/kotnadur-vegna-frambods-i-oryggisrad-sth-groflega-vanmetinn/
WHO - Cancer :
http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs297/en/index.html
Búið að vera mikið að gera hjá mér. En ég er einmitt mjög óduglegur að blogga upp á síðkastið enda hef ég verið heima á Íslandi og allir sem hafa haft áhuga hafa fengið að frétta af mér. Hinsvegar er ég kannski þekktur fyrir að tilbúinn með hluti. Upp á síðkastið hef ég verið að plana næsta ár. Of snemmt? Tjah, betra að vera örugger með þetta en ég er að undirbúa það á þann hátt að vera tilbúinn með umsóknir í skóla. Í suma skóla þarf að senda inn umsókn fyrir jól, aðrir fyrir maí. Þannig að það er best að vera bara tilbúinn með umsóknir í marga skóla. Ég hef ákveðið að skjóta á allt sviðið, allt frá skólum sem eru mjög líklegir að samþykkja mig og geta veitt meira spennandi menntun er í boð á Ísland yfir í þá skóla sem væri einfaldlega ótrúlega gaman og heiður að komast inn í. Hér er listinn yfir skóla sem ég ætla sækja um, hingað til.
Oxford (GB)
Edinburgh (GB)
Chalmers (SE)
Royal Institute of Technology (SE)
Linkoping University (SE)
Norwegian University of Science and Technology (NO)
University of Oslo (NO)
Southampton University (GB)
Imperial College of London (GB)
Eins og þið sjáið þá er þetta allt í Evrópu en ég veit ekki hvort ég vil fara til bandaríkjanna nema þá fólk myndi borga mér fyrir að fara (styrkur). Mjög dýrt að læra þar. Samkvæmt mínum útreikningum er dýrasta námsárið í London fyrir 500 þúsund á ári, sem er jú jafn dýrt og í HR. Er ódýrara að lifa í Bretlandi? Veit ekki, en já, ef þið vitið um fleirri góða háskóla í Evrópu (bretlandi og norðurlöndunum fyrir utan Danmörk) þá megið endilega senda mér póst. Svo, vonandi ekki þangað til ég flyt næst til útlanda þá bara bíðið róleg af því ég er ekki mikið að blogga núna.
Ég var í kanada. Ég var í skóla. Ég lærði ýmsilegt um Kristján og Óla. Smá grín, þetta bara hljómaði vel, þekki ekki Kristján né Óla. Allaveganna, ég lærði ýmislegt um stýrikerfi. Þar af leiðandi aðeins um hvernig tölvan þín notar og dreifir minni. Eitt sem ég veit er að hvert forrit ætti varla að nota, í mesta lagi 100-200 MB, og það er svona í það allra minnsta. Þú ert vanur/vön því að nota hugsanlega internetið, póstinn, tónlistarforrit, spjallforrit og hugsanlega eitt til tvö í viðbót. Ef öll þau myndu nota 200MB (sem er alveg fáranlegt), þá væriru að nota 1.2 GB af minni. Gefið að stýrikerfið þitt noti eitthvað líka, þá áttu ekki mikið eftir ef þú ert með 2GB í minni. Margir eru þó einungis með 1GB í minni, og það væri þá sprungið.
Núna er ég í vinnunni, og hef verið með Firefox opinn lengi, en ég tek það fram að í núna er ég með 10 forrit í gangi. Í firefox er ég með 11 “tabs” opna, þar af 4 sem eru notaðir í að hlusta á Myspace tónlist. Mér firefox vera örlítið hægur og tók ég eftir því er ég skoðaði Task Manager að ég … tjah, bara leyfa ykkur að skoða. Heppinn að ég er með 2GB í minni.
Þetta fannst mér einkarlega fyndið að hann væri kominn í heilt GÍGABÆT. Kjánalegt. Endurræsi honum núna og ef þarf, WindowsXP líka. Drasl stýrikerfi.
Jæja fólk. Ég er bara á fullu að vinna eftir að ég kom heim. Hringdu í mig ef þú vilt hitta mig. Enginn heimalærdómur hjá mér eða prófatörn. Bara bjór út við tjörn.
Áður en ég fer er bara viðeigandi að kveðja. Á meðan allir góðu vinir mínir hér úti eru í prófum þá nýttum við helgina til að kveðjast. Gaman og sorglegt. Ég held að margir séu hræddir við breytingu. Nú er ég orðinn vanur Montreal og á eftir að fara aftur heima. Ég er alls ekki hræddur við það en ég verð mjög leiður yfir því að fara frá Montreal. Ég er einnig mjög spenntur yfir því að koma heim til allra sem ég elska þar. Skrítið að maður getur aldrei haft eina tilfinningu, það þarf alltaf einhver önnur eða aðrar að skemmileggja hinar. Jæja.
Montreal, hefur gjörbreyst. Ég er að tala um svart yfir í hvítt, ljóst súkkulaði yfir í dökkt, banani yfir í gúrku. Alveg kjánalegt. Á meðan allir voru í neðanjarðarlestunum, hlýja sér undir sæng, klæðandi sig í þykkar úlpur og kuldagalla þá tókst mér ekki að verða mjög spenntur fyrir þessari borg. Fyrst fannst mér æðislegt að upplifa svona mikin kulda og þennan æðislega snjó, en svo var bara komið nóg. Nú er kuldinn farinn, verandir allra skemmtistaða, veitingastaða fyllast af fólki þar sem var ein og ein hettupeysa yfir veturin. Fólkið er komið í stuttbuxur og pils með sólgleraugu og bros. 15-25 stiga hiti alla daga og ekki enn byrjað að rigna. Magnaður fjöldi af mismunandi menningum, sem allir gera sér grein fyrir svo að ef þú öskrar andskotinn út á götu þá kippir sig enginn upp við það. Allt frá Kína og Japan til Marokkó, Lýbanon og jafnvel Mongólíu og Suður Afríku, matur frá öllum þessum löndum og fleirra í boði á hverju horni. Samstaðan á meðal Montreal búa fyrir þeirra heitt elskaða hockey liði er eins og ein stór fjölskylda. Stórkostlegar byggingar hér og þar og jafnvel alls staðar ásamt glaðlyndu og kurteisum Montreal búum gerir þennan stað æðislegan. Frekjan í mér vildi óska bara að allir sem ég vill hitta heima + allt sem ég elska svo mikið við ísland myndu bara vera hér. En auðvitað er það ekki hægt. Nema í kollinum mínum, kollurinn minn er æðislegur staður.
Ég mun setja myndir vonandi bráðlega annars er ég bara að slappa af og bíða eftir að koma heim. Í dag mun ég skoða það sem ég á eftir að skoða af Montreal, á morgun bara bíð ég eftir fluginu svo á miðvikudaginn verð ég fljúgandi heim. Í flugvél að sjálfssögðu, ég kann ekki að fljúga, ennþá.
Vildi bara láta vita að ég var að uppfæra bloggið, þið getið séð núna twitter og tengil á facebook hérna vinstra megin. Svo ætti þetta allt að virka betur, vonandi mun ég setja fleirri myndir hérna inn af því að það á að koma rosa vel út í þessari útgáfu af WordPress. Yeah.
Jáh, hvar er húfan mín? Ég vil tilkynna ykkur það að ég er nú orðinn formaður nemendafélags tölvunarfræði og hugbúnaðarverkfræðinema við háskóla íslands. NÖRD. Helsta baráttumál mitt var að félagið myndi skrá sig í HFFSHAOLN. Eða Hagsmunasamtök Fyrir Félög Sem Hafa Allt Of Langt Nafn. Og bjór, Nördar elska bjór. Eftir einungis 11 daga, þá hef ég tækifæri á að faðma alla nörda á íslandi. Ekki það að ég muni gera það, en sumir nördar munu fá faðmlag, aðrir fá kannski “hæ fæv” slap á bossann. Þegar kærastan mín er ekki að horfa.
Já, þetta eru skrítin tímamót hjá mér núna. Aðallega af því að ég kalla Ísland ennþá “heima”. Bróðir minn kann að kalla sjálft Ísland “heima” en ég er ennþá með heimilið mitt heima á Íslandi. Þess vegna er ég með ofur heimþrá. Á sama tíma, og hlustið nú og vorkennið, af því ég á svo mikið bágt. Jesús, það ætti að stofna til Amnesty International sjóð fyrir mig. Já, á sama tíma er ég að reyna njóta tímans sem ég á eftir hérna með því að baða mig í þeirri yndislegu borg sem er Montreal. Það er mun auðveldara núna miðað við í Janúar þar sem núna er veðurspáin fyrir næstu daga bara 10-20 stiga hiti. Ég veit hvað þú ert að hugsa, “Hvernig höndlar hann þetta allt saman” og satt best að segja þá veit ég ekki. Þetta er allaveganna ekki alveg að drepa mig, en já góðir tímar samt sem áður.
Já, þú ógeðslega töff. Montreal er ekki sérstaklega dýr borg miðað við Kanada og Bandaríkin að mínu mati, en ódýr miðað við Ísland. Svo þú, já þú, ég mæli með viku frí til Montreal. Það er bara æði. Getið hringt í Heimsferðir (þetta er ekki auglýsing frá þeim), held þeir séu með bein flug á sumrin til Montreal fyrir, úpps, ætlaði að segja 500 dollara, svona er maður orðinn slæmu vanur (já dollarinn er slæmur), 30 þúsund krónur. Nú ætla ég halda áfram að læra.
Jáh? Hvar ert þú. Mér finnst ég vera orðinn svo fullorðinn. Það eru svo margir sem ég þekki núna út um allt. Kærastan í útlöndum, bróðirinn á útlöndum og svo á ég núna fullt af vinum í útlandi. Aðallega Kanada en samt. Það er cool. Núna er ég að skrifa fyrsta tölvuleikinn minn. Fyrir utan þann sem ég skrifaði þegar ég fór á forritunarnámskeið þegar ég var 12 ára minnir mig. Það var fyndinn leikur, fannst mér þá. Af því að ég var 12 ára, þá skrifaði ég pirrandi forrit, sem mér fannst vera fyndið og skírði það leik. Kjartan vinur minn var með mér í þessu minnir mig. Það sem þetta forrit gerði var að þú smelltir á takka sem sagði “Smelltu á mig”. Þegar smellt var á hann þá opnaðist geisladrifið, og þegar þú ætlaðir að ýta aftur á takkan, sem núna var með textanum “Loka geisladrifi”. Þá hreyfðist hann á einhvern annan stað í forritinu. Þetta fannst okkur kumpánum oboðslega fyndið. Nú þegar ég er orðin aðeins aldrei myndi ég breyta þessu forriti. Ójá, ég er ekki svona barnalegur ennþá. Ég myndi breyta því þannig aðegar þú myndir slökkva á forritinu væri undirforrit sem þú myndir ekki sjá ennþá í gangi, sem myndi opna og loka geisladrifinu endalaust. Þannig að þó þú slökkvir á forritinu þá mun tölvan ekki hætta að opna og loka geisladrifinu. HAH, svo segir fólk að ég sé barnalegur. Pffft.
Ég ákvað að koma með eina aðra færsluna þar sem ég sting upp á enn annari tónlist. Þetta er nú ekkert nýtt en skemmtilegt að hlust á samt sem áður. The Fiery Furnaces : Tropical Iceland.
Þetta finnst mér æðislegt lag. Svo vil ég endilega benda fólki á Of Montreal ef það vill hrista bossann fram eftir kvöldum. Nú held ég að það sé kominn tími á smá þvott eða lærdóm. Fer eftir því hvoru ég nenni fyrst. Ég vil einnig minnast á góðu hlutina, því ef ég man rétt, þá hef ég verið að kvarta undan kuldanum hérna í Montreal heillengi. Núna er komin 10-15 stiga hiti og lýtur út fyrir að vera þannig þangað til ég kem heim. Ekki alslæmt það. Lífið, getur verið, æði. Stundum. Vona að það sem oftast hjá þér.
Jáh. Smá hængur þar á. Ávallt lærir maður eitthvað nýtt. Í dag, réttara sagt í morgun ætlaði ég að fljúga til Flórída til að hitta faðir minn og fjölskyldu og eyða páskunum í hitanum í Flórída. Nú, ég pakkaði í gærkvöldi og var að til klukkan 1 í nótt. Þið munið að skólinn hjá mér endar klukkan 11 á kvöldin á miðvikudögum. Svo kemst ég upp í rúm, dauðhræddur að vakna ekki við vekjaraklukkuna sem átti að hringja þrisvar sinnum. Ég vakna við þriðju hringingu og klæði mig og athuga hvort ég sé með allt og fer að ná í leigubíl. Svo spjalla ég við leigubílastjórann alla leið og hann er víst læknir, 10 ára nám í Indlandi að ég held, full útskrifaður læknir. Að keyra leigubíl. Í Kanada. Hann er að reyna komast til bandaríkjana og vinna fyrir mikla peninga.
Nú svo liggur leiðin út í flugvél og heldur betur er ég spenntur en samt rólegur. Svo sé ég snjó á vængjunum og hugsa hvort þeir muni fljúga með það, 10-20 mínútna seinkunn á fluginu og það er í fínu lagi og svo kemur að því að við förum að þvo snjóin af. Þar lendum við í gífurlegri biðröð og svo stoppa allir af því að samskiptin í Boston duttu út. Svo fara allir aftur af stað 5 mínútum síðar. Jæja, vonandi ekki of mikil seinkun. Ég sef mest allt flugið. Lendi 10 mínútum fyrir brottför á fluginu til Orlando og hleyp hátt á annan kílómeter til að ná þessu blessaða flugu. Það er búið að gefa upp sætin mín og loka flugvélinni. Konan segir mér svo að ég sé kominn inn í 14:30 flugið og ég þurfi að fara að tala við Service Center eða þjónustuborð.
Nú byrjar fjörið. Ég kemst ekki með í flugið mitt, en átti að komast í flugið og taskan mín var annaðhvort í fyrri vélinni eða seinni vélinni. Frábært, taskan mín í Orlando, ég í Cleveland og ekki viss hvert ég á að snúa mér. Ég tala við þær á þjónustuborðinu og já góðan daginn, ég var víst kominn með nýtt sæti í hálf þrjú vélinni, eftir TVO daga. Hún leiðréttir þetta og setur mig á standby fyrir 14:30 flugið í dag. Ég er númer 4. Ég spyr hvort að hún geti sent mig til Houston, Detroit, einhvers staðar í Flórida, Georgia, Alabama, Texas, Mississippi. Allt. Upp. Bókað. Yfir bókað meira segja, eitt flug til Flórída er með 19 manns á biðlista. Nú, á eftir mér í röðinni er fólk sem er frekar gamalt og á pantaða siglingu frá Fort Lauderdale á morgun. Það var engin leið möguleg fyrir þau að komast á næsta sólahring þangað. Það var hrikalega leiðinlegt. En jæja, ég er að bíða eftir einhverjum fréttum hvort ég eigi eftir að komast til Orlando í dag, eða á Laugardaginn eða hvort ég fljúgi bara til baka til Montreal. Maður verður bara að vera rólegur, sjarmerandi og ákveðinn og reyna fá sínu fram. Úff, þetta er ekki minn dagur.
