Ég hef verið með tölvuleikjum alla mína tíð. Ég hef oft þurft að vernda þá fyrir tilstilli niðrandi viðhorfs af samfélaginu. Athugasemdir eins og “Það er ekki hollt að eyða svona miklum tíma í tölvuleikjum” eða “Viltu ekki fara út að leika þér” eða “Varstu að spila tölvuleiki á föstudagskvöldi, af hverju fórstu ekki að djamma” hef ég heyrt mjög oft. Það er reyndar rétt og á ekki við um tölvuleiki heldur allt saman, að óhóf er slæmt. Það meira segja lést ung kona í keppni um hver gæti drukkið sem mest vatn. Þetta var í útvarpsþætti í bandaríkjunum og hún drakk of mikið vatn og lést, ótrúlegt en satt, þið getið leitað að þessu á netinu.
Ég er búinn að vera lesa grein frá tímaritinu Edge um 15 helstu kosti við tölvuleiki. Þar er stiklað á stóru um áhrif tölvuleiki á mannveru. Tölvuleikir eru nefnilega merkilegur hlutur að mínu mati, en oft komið svo neikvætt fram við þá. Mér finnst ég oft þurfa að vernda áhugamál mitt með kjafti og klóm enn þann dag í dag. Þrátt fyrir Guitar Hero, Rock Band, Wii Sports og alla þessa leiki sem 70 - 80 milljónir manna eru að spila í dag. Til að fá nákvæma lýsingu mæli ég með að þú lesandi góður, taki þér 15 mínútur og lesir þessa grein.
En í stuttu máli, þá kemur þarna fram að tölvuleikir geta aukið samúð hjá fólki. Rannsókn frá Oxford gefur til kynna að Tetris getur hjálpað við stress eftir mikið álag (Post Traumatic Stress Disorder). Þeir geta tekið huga manns algerlega og hefur verið sýnt fram á að tölvuleikir lini þjáningar fórnarlamba eldsvoða. Læknar í Bretlandi eru að fara nota Wii Fit vigtina til þess að hjálpa fólki með gervifótleggi að jafna út þyngdardreifingu á líkama sem og í sjúkraþjálfun. Hasartölvuleikir geta aukið getu fólks til að framkvæma flókna hluti sem tengjast augnskilningi.
Svo er það gamla klisjan, handa og augna samhæfing. Ein rannsókn sýndi fram á að skurðlæknar gætu staðið sig betur þegar þeir voru búnir að æfa sig í tölvuleikjum sem krefjast samhæfingu handa og augna. Margir tölvuleikir í dag eru tól fyrir sköpun og hvetja notendur til að búa til sína hluti. Þetta getur hleypt ímyndunaraflinu af stað og ræktað listsköpun hjá einstaklingum. Tölvuleikir hafa líka hjálpað til við heilaheilsu, þ.e. aukið getu í að leysa vandamál og snarpa hugsun. Fjölspilunarleikir ýta undir skilning á mótherjanum. Félagslyndi, margir telja að tölvuleikir eru bara til að vera einn í tölvunni, en fleirri og fleirri leikir krefjast félaga ef ekki hóp fólks til að spila með sbr. Wii, Rock Band og fleirri partý leiki. Tölvuleikjavélar hjálpa líka til að reikna út sambrotun prótína til að komast nær lækningu fyrir Parkinson, Alzheimer, krabbameins og fleirri sjúkdóma. Og nú með tilkomu Wii Fit eru þeir að hvetja mann til að hreyfa sig.
Eftir allt þetta hljóma tölvuleikir í mínum eyrum mjög vel. Þeir gerðu það áður líka en það má ekki mistaka tölvuleiki fyrir hið heilaga gral. Það eru margir ókostir við tölvuleiki eins og tölvuleikjafíkn. Því miður hef ég ekki rannsóknir eða greinar úr blöðum sem benda á ókosti tölvuleikja, en þeir eru án efa til staðar.
Síðast en ekki síst, þá eru tölvuleikir skemmtilegir. Þeir blanda saman hugmyndinni um að skapa þinn eigin heim, upplifa myndbrot, heyra sögur og týna sér í ímynduðu heimi, rétt eins og þegar maður var krakki. Eins og greinin segir, af hverju þurfa tölvuleikjaspilendur að verja áhugamálið sitt mun meira en kvikmyndaáhugamaðurinn ? Af hverju eru kostir tölvuleikja að þeir séu skemmtilegir ekki nóg ? Af hverju þarf ég að skrifa svona blogg, eða blöð svona greinar til að réttláta tölvuleiki ?
Ég á vin, sem langar að vinna við að búa til tölvuleiki sem atvinnu. Móðir hans neitar þeirri tilhugun og styður hann ekki á þeim vettvangi af því henni finnst hann bara vera leika sér. Mér finnst það svona eins og að styðja ekki leikfangaverksmiðjur af því að þær eru bara að leika sér, eða kvikmyndagerðarmann af því hann er bara að leika sér, eða snjóbrettaframleiðanda af því að fara á snjóbretti er bara afþreying. Hvað er svona rangt við að framleiða tölvuleiki ?
Ég á mjög erfitt með að játa mig sigraðan. Sem gamall keppnismaður þá ég mjög erfitt að játa mig sigraðan. Einnig veit ég ekki hvaðan það kemur en oft tel ég mig vera gáfaðari en aðrir. Þvílíkir fordómar sem hverfa þó um leið og annar einstaklingur hefur sannað vitsmunalega yfirburði yfir mig í tangó vitsmunahyggjunar. Hvað sem það nú þýðir. Þetta finnst mér einstaklega slæmt og er ég að reyna bæta mig. Þetta getur dregið niður skemmtanagildi viðræðna með rifrildum. Þar sem tveir einstaklingar þræta út í hið óendanlega með þvílíkri sannfæringu um að hann hafi rétt fyrir sér.
Það er kannski erfitt að komast að niðurstöðu um hvor sé betri söngkona, Britney Spears eða Christina Aguilera, en svoleiðis þrætingur á aldrei rétt á sér að mínu mati. En með tilkomu netsins og stórra opina verkefna eins og Google og Wikipedia er auðvelt að styðjast við óháðan aðila sem kastar sínum fullyrðingum á alnetið. Það er hinsvegar ekkert annað en “peer-review” eða jafninga gagnrýni sem vottar verðleika og sannindi þeirra fullyrðinga. Hinsvegar ef Wikipedia segir mér að flatarmál þríhyrnings sé hæð deilt með tvemur sinnum grunnlína, þá skal ég alveg trúa því. Það jafnast á við það sem mér hefur verið kennt. Rifrildi af þessum toga eru skemmtileg að mínu mati, þarna er hægt að rökræða fram og aftur um hvor sé rétt, mín afstaða eða þín. Þá verður annar aðilinn að játa sig sigraðan rétt og fyrir snjöllum skákleikmanni, eða þaulþjálfuðum bogmanni.
Það sem ég á hinsvegar erfitt með að kyngja eru fullyrðingar og staðhæfingar sem er kastað fram af reynslu. Ég hef alist þannig upp, af einhverjum ástæðum, að ég er alltaf tilbúinn að véfengja hvað sem er. Þegar óháður þriðji aðili/ar eru samþykkir því, þá reyni ég að játa mig sigraðan. En þegar einhver byggir rökræðu sína á skoðunum og “anecdotal evidence” eða sönnunargagn byggt á reynslu þá verður alltaf auðveldara að véfengja það. Þegar aðrir koma svo með svona rökræðingar þá er leiðinlegt þegar þeir neita að trúa því að það sé mjög auðvelt að véfengja þetta. Enda byggist þetta allt á reynslu. Dæmi gæti verið um að ljós á gatnamótum. Það er einhver sem hefur keyrt þau í þrjú ár. Hann krefst þess að þau fara alltaf eftir einhverju mynstri. Þetta er mjög auðsannað, það þarf bara að fylgjast með ljósunum í 24 klukkustundir og þá er hægt að sýna fram á sönnun með skoðunum. Hinsvegar er auðvelt að breyta ljósunum sem og auðvelt að álykta að þau skipti um mynstur á sólarhring (annað mynstur á nóttini en á dagin).
Ég hef líka reynt að laga hegðun mína með því að hlusta á fullyrðingar annara um málefni sem ég veit ekkert um. Ég reyni að þegja en ég bið þig vinur góður að taka eftir sagnorðinu reyna. Hvernig rífst / þrætir / rökræðir þú ? Var bara að pæla í þessu.
Vildi bara koma hérna smá á framfæri. Gleði mín yfir því hversu “seint” Íslendingar eru að auglýsa fyrir jólin. Neyslusemi okkar, eins og augljóslega hefur komið í ljós, hefur farið fram úr öllum eðlilegum mörkum. Þegar maður heyrir um krakka sem eru að fá iPod í skóinn þá hugsar maður, er þetta nú ekki full langt gengið ? Að fá í skóinn átti að vera skemmtilegur glaðningur til að byggja upp spennu fyrir jólin, svona eins og sleikjó eða súkkulaði stykki. Eða mandarína ? Ekki mörg tugi þúsunda gjafir. Geðveiki.
Þess vegna er ég glaður í dag, að sjá byrjun jólaauglýsinga vera mánuði seinna en síðasta ár. Auðvitað er það í ljósi nýliðna atburða síðastliðina mánuða og erfitt þegar svona mikill skellur hefur lent á þjóðinni, en mér finnst það dásamlegt að búðarrekendur hafa beðið með jólaauglýsingarnar svona seint. Þetta byggir einfaldlega bara upp stress og spennu fyrir jólunum og þeim kostnaði sem því fylgir. Samt hefði ég viljað fá jólaauglýsingar bara í Desember, ekki fyrr. En ég vil hvetja fólk sem les þetta að hunsa jólaauglýsingar og jólaeftirvæntingar. Það eru erfiðir tímar og þá getum við alveg eins sleppt því að gefa öllum sem við þekkjum jólagjafir. Skrifum frekar falleg og hugreystandi jólakort. Ég held ég hafi sagt það áður, en ég skal segja það aftur. Fyrir mér er bara nóg að fá að hitta það fólk sem mér er mjög kært og hefur ákveðið að eyða tíma sínum erlendis. Þetta yndislega fólk, kakóbolli og góð jólabíómynd er það eina sem ég þarf.
Jæja, honum tókst þetta. Til hamingju með þetta Barack Obama. Vonandi tekst þér að gera allt sem þú ætlaðir þér og að Bandaríkin verði betri staður eftir 4 ár.
Af hverju tengjum við orðið glaðningur einungis við gjafir ? Veit ekki. Mér finnst samt rosalega gaman að gleðja annað fólk. Að veita öðrum glaðning gerir mér glaðan dag. Það getur verið einstaklega gaman að gleðja kærustuna mína, það endar alltaf vel. Mér finnst einnig mjög gaman að gleðja fjölskylduna mína og get ég gert það á marga vegu. Hún er svo yndisleg að stundum er bara nóg fyrir mig að mæta. En fjölskyldan mín var svo góð við mig að gefa mér þá gjöf að læra á píanó (píanókennslu). Í dag get ég endurborgað henni og fleirri með píanóleik, hún kann sko að meta það. Þá einna helst hann afi minn. Afi minn er frábær gaur. Einn daginn sagði hann við mig “Tómas minn, ég heyrði hérna ofboðslega fallegt lag í útvarpinu, helduru að þú getir ekki fundið nóturnar og reynt að spila það fyrir mig.” Síðan þá hef ég rembst við að reyna að spila það en það er mjög mjög erfitt. Þetta er impromptu eftir Schubert (gamli mundi það náttúrulega) Op. 142 (D935) og er byggt upp með upphafskafla og svo þema og tilbreytingum (variationum) og endar með lokakaflanum. Nú vil ég biðja þig um að taka þér 10 mínútur og hlusta hér á tilbreytingarnar af upptöku frá 1938, verðið að afsaka suðið. Mæli með að hækka í græunum, slökkva á skjánum og reyna njóta þessa, þetta er þvílík snilld. Að mínu mati þá er Schubert með bestu tónskáldum allra tíma.
Maður er orðinn nett þreyttur á öllu þessu redd-tali. Þetta reddast þetta reddast. Fólk veit það ekki en nú hefur sprottið upp mikil umræða hvað er hægt að gera fyrir minni peninga en áður ? Fólk hamstraði vín við 5-25% hækkun á áfengi um daginn. Hvað ef þetta vín situr svo í kjallaranum í 3 ár ? Manst síðan eftir því og fattar já, gott að geyma það fyrir næsta afmæli. Svo sem ekki búin að tapa peningnum, en þú eyddir honum að óþörfu. Betra bara að kaupa næstu vínflösku þegar þú þarft á henni að halda. Ég hef hinsvegar tekið eftir því á mínum vinahópi að það er mun minna farið niðrí bæ, vegna kostnaðar. Jú það kostar alveg heilan helling að taka til dæmis leigubíl heim, fyrir utan hátt verð á áfengi á bar.
Hér höfum við svo mynd af mér þegar ég var með góðu fólki að spila gott spil. Þetta eru skemmtilegustu spil sem ég hef spilað og má þá nefna að þau heita Twilight Imperium og taka oftast í kringum 12-14 tíma. Gott að spila þau í jólafríi eða um helgar. Þetta hef ég verið að spila síðastliðin 3 ár jafnvel og hlæ að því þegar fólk talar um að taka fram gömlu góðu spilin til að nýta í kreppunni. Þó að spil séu ódýr leið til að skemmta sér þá þarf ekki kreppu (allaveganna ekki fyrir mig) til þess að læra að njóta þeirra. Ég bið frekar fólk bara um að fara varlega með peningana í svona kreppu og hugsa um hvað það er að eyða í.
Svona í ljósi ástands á efnahagi nú til dags er gaman að kíkja aftur til fortíðar og muna þá daga sem að fjölskyldur sættu sig við að hafa einn bíl. Einn bíl dugði til að koma krökkunum í skólan, foreldrunum í vinnuna og versla inn. Ég man þá daga. Þegar ég hugsa um það þá neyðir það líka fjölskyldur til að eyða meiri tíma saman, sem er alltaf jákvætt. Ég er að gera mér meir og meir grein fyrir því svona rétt eftir að stóri bró fór aftur til útlanda hvað það er gott að eyða tíma saman með fjölskyldu sinni.
En til að minnast á skemmtilega tölfræði um Íslendinga og neyslusemi þeirra þá er maður búinn að heyra ýmissar tölur, eins og það að Íslendingar séu með verslunarhúsnæði fyrir um 2.5 milljónir manna ( kringlan, smáralind, holtagarðar, korputorg, einnig nefnt krepputorg, laugavegurinn og lengi mætti telja áfram). Einnig fékk ég að heyra að það væru 800 bílar á hvert mannsbarn á Íslandi. Ég ákvað að skoða málin með gagnrýnum augum sjálfur og fletti upp hagtölum Íslendinga (www.hagstofa.is og www.us.is). Samkvæmt hagstofunni eru í kringum 667 bílar á hvert 1000 íbúa á Íslandi. Það er nú heldur mikið að mínu mati. Gefið að meðaltali að hver fjölskylda gæti verið 4 manna fjölskylda þá eru það 667 bílar á 250 fjölskyldur sem eru 2 og hálfur bíll á fjölskyldu. En samkvæmt fjölda bíla á Íslandi lok ársins 2007 og fjölda íbúa 1. Janúar 2008 þá fáum við hlutfallið 0.7676 eða í kringum 767 bílar á hverja 1000 manns. Það samsvarar aftur 3 bílum á fjölskyldu, að meðaltali.
Nú gæti komið fyrir einhverjum að þeir hafi ekki efni á að eiga tvo eða þrjá bíla á fjölskyldu. Þessir einstaklingar gætu orðið einstaklega pirraðir að þurfa að taka strætó í stað þægilegs bílsins síns eða eitthvað þess háttar. Á meðan er ég bara sáttur með minn vanagang, ódýr strætó (réttara sagt ókeypis) heldur mér gangandi. Annars var ég að fá helling af myndum og mun bæta þeim við í bloggin mín til að reyna krydda þetta aðeins meir.
Jahá. Öfginn getur verið manninum til skammar. Það versta við öfgafullar manneskjur er að þeir sjálfir geta ekki séð hversu öfgafullir þeir eru. Það er ekkert mál að finna dæmi um öfga en mér finnst auðveldast að lýta til bandaríkjana. Þar gleymist fólk í hvað eru mikilvæg gildi og sér ekki hverju það þarf að vinna að og þess í stað heldur blindandi áfram í að létta sig, strekkja sig, græða meira og þar fram eftir götunum. Hérna er mynd frá ARMS og þykir mér hún skondin, að fólk geti ekki leyft öðru fólki að ganga í garði af því það styður einn eða annan forsetaframbjóðandan. Og talandi um peningaeyðslu, Obama verður annaðhvort til staðar fram yfir Nóvember eða næstu 4 árin. Hvernig væri að breyta þessu úr OBAMA í DEMOCRATIC PARTY. Bandaríkjamenn.
En þeir segja nú að þetta sé Private Park, en samt sem áður… æh, ég veit ekki. Hér er eitt annað dæmi um konu sem fór frá heimili sínu til að lifa með annari fjölskyldu í 2 vikur, ég sá þennan þátt og fjölskyldan sem hún fór að lifa með var svona, hvað segir maður, stjörnuspekingar. Spáðu í afmælisdaga og þar fram eftir, en já hún var mjög kristin og að mínu mati þvílíkur öfgi, en hún hendir þarna í myndbandinu peningum upp á 10 þúsund dollara sem áttu að vera nýttir í að hjálpa dóttir hennar með nýfætt barn, hinni dóttur hennar með spangir og hjálpa manninum með húsið svo eitthvað fátt eitt sé nefnt. Þetta er rosalegt.
Jæja. Íslendingar eru bestir í að vera bjartsýnir. Þetta reddast allt saman. Við erum redd þjóð. Það sem hefur farið örlítið í taugarnar á mér þegar atburðir síðastliðna daga hafa átt sér stað er talsháttur fólks. Það er allt eitthvað svo, vorkunnarfullt. Kannski er það bara mjög gott og blessað og eðlilegt en ég er orðinn svolítið þreyttur á því, sem og bjartsýninni. Það er alltaf verið að segja við mig, “Hugsaðu hvað þú hefur það gott, þú ert ekki með [ lán, myntkörfulán, bílalán ]” og svo framvegis. Gott og blessað, en ég bý heldur ekki við hungurskort eða út á götu. Þannig að ég er að velta því fyrir mér, af hverju erum við alltaf að bera okkur saman við þá sem hafa það verr en við? Það kalla ég meðalmennsku ásætti. Við verðum ekki frábær með því að sætta okkur við það sem við höfum. Af hverju spyrjum við ekki frekar, “Shit, pældu í hvað þú hefur það slæmt, þú átt ekki [ skuldlausa íbúð, glæsijeppa, lystisnekkju, einkaþotu, sumarhús á spáni]“. Með slíkum pælingum ættum við að geta híft okkur upp á næsta plan og orðið metnaðarfyllri til þess að standa okkur betur.
RANGT! Við eigum ekki að vera pæla í hvað aðrir hafa það gott eða betra en við sjálf. Við eigum ekki að vera pæla í peningunum okkar, því nokkuð er víst að það eru allir sem lenda illa í því beint eða óbeint af svona fjármálafárviðri*. Við eigum að pæla í okkar nánustu vinum, ættingjum, aðstandendum, aðstæðum. Ég elska Þórdísi, Mömmu mína og Pabba, alla vini mína, fólkið í Hugbúnaðarverkfræði, fólkið í Tölvunarfræði, öll ættin mín er hið frábærasta fólk og þegar allt kemur til alls er það það sem skiptir máli. Þú gætir verið að hugsa með þér hversu svartsýnn ég er í þessari færslu en það er líka alveg rétt. Ég er mjög svartsýnn, af því ég er einn af þessu fólki sem lenti illa af beinum völdum af þessu fjármálafárviðri*. En bjartsýnin, hún kemur. Bjartsýnin kemur þegar svartsýnin hefur fengið að brjótast út. Það er mjög óvanalegt fyrir mig að vera svartsýnn, það var meira segja einu sinni sagt um mig að ég væri það bjartsýnn að ég gæti verið með sólgleraugu í kolniðamyrkri. Með bjartsýni kemur betra skap og meiri gleði, þess vegna vil ég sanna það fyrir þér að ég sé að verða bjartsýnn og bregða á leik. Á morgun, 10 Október á að birta próftöflu fyrir nemendur Háskóla Íslands. Ég með mína ofurklækjóttu leiðir til að finna hluti á netinu fann eina vefsíðu og þar sló ég inn nemendanúmerið og fékk próftöfluna mína, degi áður en aðrir. Ætla deila henni með ykkur, hún er æði. Ég þori að veðja að þetta sé ekki endanleg tafla, en ef hún væri endanleg, þá vill ég óska ykkur gleðilgra jóla.
* Fjármálafárviðri er bjartsýni íslendinga. Eitt snyrtilegasta og varkárnasta orð sem hægt er að finna yfir fjármálakreppu. Fjármálakreppa er niðurdrepandi og erfitt orð, Fjármálafárviðri gefur til kynna tímabundna niðursveiflu sem auðvelt er að laga. Wake up and smell the coffee, það er fjármálakreppa en ekki fjármálafárviðri, en ég býst við því að það fari eftir því hversu bjartsýn/n þú ert.
