Ég sit hér núna, borðandi WonTon súpu á NoodlesExpress. Það er fínn staður beint á móti skólanum mínum, eða í raun innan bygginga í skólanum. Maturinn minn er rétt ókominn og hef ég verið að hugsa um það sem ágætur breti sagði í sjónvarpinu í gær. Hann er að reyna að fá bandaríkjamenn til að léttast og hann lagði fram fjórar grundvalla reglur. “Borðaðu þegar þú ert svangur/svöng”, “Borðaðu það sem þú vilt”, “Borðaðu hægt og njóttu matarins” og “Vertu meðvitaður um að þú ert að borða”.
Held að það gæti verið sniðugt að fylgja þessu. Leggja frá sér gaffalin þegar maður borðar í stað þess að háma matin í sig og njóta hans þess í stað. Þegar ég lýt í kringum mig þá eru allir hérna að háma í sig matin. Lætur mig hugsa um það hversu mikið við erum ávallt að flýta okkur. Hversu hratt samfélagið er orðið og hversu hraðar þá á eftir að verða. Þess vegna er ég að reyna stoppa hér og þar í mínu daglega lífi og meta það sem ég á. Þau tækifæri sem ég hef fengið, þau tækifæri sem ég hef nýtt, það fólk sem ég hef hitt, þær reynslur sem ég hef upplifað og get ég sagt það að ég er mjög sáttur með það sem ég hef og hef haft. Þegar uppi er staðið, þrátt fyrir að ég þurfi að gera fullt af hlutum sem eru niðurdrepandi sem og fullt af hlutum í mínu lífi sem gera mig leiðan þá finnst mér alltaf þægilegt og mikilvægt að líta að litlu, góðu hlutina í lífinu, sem oftast eru meira virði en summa þeirra.
Já síðastliðin vika hefur verið frábær. Mikil gleði á Lincoln götu. Ég fór með minni heittelskuðu í bíó. Þar sáum við t.d. Juno sem er bara frábær mynd. Ofboðslega skemmtileg tónlist í henni. En nú þegar Þórdís hefur komið hingað og farið aftur þá líður mér svolítið eins og það séu að koma jól. Hvernig þá spyrjið þið? Nú.
Þegar ég var lítill og það komu jól þá hef ég hingað til átt afmæli 16. des. Á þeim degi fékk ég gjafir og það minnti mig ávallt á hversu sjúklega skemmtilegt það er þegar fólk gefur manni gjafir. Svo þegar kemur að jólunum, verð ég svo gráðugur að mig langar ávallt í meira og meira. Svo kemur aðfangadagur og biðin, fyrir óþreyjufullan ungan pakkasjúkling virðist vera endalaus. Loksins kemur að því að messan er búin, sem virtist alltaf vera 2 tímar en ekki 1 og þá fæ ég einn pakka. Einn pakki er ekki neitt. En það var nóg til að svala þorsta mínum í gjafir. Málið er bara að eftir þann pakka langaði mig alltaf í meira af pökkum. En ég þurfti að bíða. Bíða þangað til að maturinn og eftirrétturinn er búinn. Þessi biðtími hefur oft verið lærdómsríkur. Til dæmis lærði ég að meta humar á jólunum. Humar er æði. En svo eftir, sem virðist vera 7 vikna bið, fæ ég loksins að opna pakkana og þá er allt gott aftur.
Eins ótrúlega frábært það var að Þórdís kom í heimsókn þá var það svolítið svona hlutur. Vikan var ótrúlega fljót að líða, rétt eins og að opna pakkan sem var forsmekkur að hinum pökkunum. En það gerir biðina að hittast aftur ennþá erfiðari. Ég veit að 7 vikur er enga stund að líða, rétt eins og ég vissi að 2 tímar var enga stund að líða þegar ég var krakki. En, rétt eins og þá, þá líður mér eins og þetta eigi eftir að verða 7 ár en ekki 7 vikur. Eina sem ég get gert núna er að reyna og reyna af öllum mínum kröftum að einbeita mér að lærdómnum. Hefur þú verið að sinna þínum skyldum upp á síðkastið?
Þá eru liðnir 4 dagar síðan ég fékk húsgest. Það er búið að vera ómæld skemmtun að hafa þessa yndislegu dömu hér með mér. Ég ákvað að sækja hana á bílaleigubíl alla leið til Boston og var það dágóður spölur til að keyra. Svo komum við aftur hingað til Montreal. Ég held að henni finnist Montreal alveg hreint æðisleg, mínus allur kuldinn. Þetta verður stutt núna, rétt svona að viðhalda uppfærslum á þessari síðu. Við erum að fara skreppa út, á skemmtilegan morgunmatarstað sem heitir “Eggspectations” eða Væntingar skrifað með eggs í stað þess að nota ex. Skemmtilegt það. Því miður þá týndi ég fínum leðurhanska sem elskulega Amma mín gaf mér og ákvað ég þá, í verslunarleiðangri okkar að kaupa mér grifflur, sjáum til hvort þær ná að halda á mér hita. Komdu aftur á þessa síðu til að lesa meira af nýjum ævintýrum Tomma gamla.
Ég hef komist að því að Íslenska er tungumál sem hentar einkar illa til þess að skammstafa hluti. Gæti verið hvernig stafirnir eru bornir fram en það er stundum meira mál að bera fram skamstöfunina. Eins og titillinn á þessari færslu : “Há, á, þonn, a, þonn” = Hvað á það að þýða. Kannski er það einnig af því við notum svo mörg orð í að mynda setningu. WSD er skammstöfun sem, að mínu mati ekki margir nota, en ég fékk þetta í bréfi í morgun og stendur það fyrir Write Shit Down. Strax finnst mér þægilegra að segja WSD (á ensku) heldur en SSN sem stendur fyrir Skrifaðu Skítinn Niður. Betri eða skilningsríkari skamstöfun (af því að “skítur” hefur ekki náð fótfestu í Íslensku fyrir að lýsa þessum eða hinum hlutnum) væri S.Þ.N. ESS ÞONN ENN. Skrifaðu þetta niður. SÞN á maður víst að segja þegar fólk er að miss sig vegna þess að það man ekki hvað það ætlaði að gera, ég skrifa margt niður hvað þarf að gera. Til dæmis mér við hlið nú er 5 orða listi.
Læra
Þrífa
Þvottur
Vegabréf
Ökuskírteini
Nesti
Sem minnir mig á að ég þarf að skúra/ryksuga/sópa gólfin eftir yndislega meðleigjanda minn sem labbar hérna inni um á skónum eftir að koma inn úr rigningunni. Hún er hrikaleg. Þvo þvottin, þ.e. sængurföt og lakið, satt best að segja af því að það hefur ekki verið þvegið í 2 mánuði, kannski ég þvæ náttbuxurnar mínar í leiðinni. Koma Vegabréfi, Ökuskírteini og Nesti vel fyrir þar sem það er nauðsynlegt fyrir ferð morgundagsins. Læra fyrir próf morgundagsins. Ferð morgundagsins? Er hann að fara ferðast. Jú, ég ákvað að skreppa í 2. daga ferð til Boston, svona til að skoða borgina og skemmta mér aðeins.
Ef ég finn einhvern eða einhverja sem vill far aftur til Montreal þá verður það náttúrulega frábært. Það er ekki verra ef þetta gæti verið kærastan mín en við skulum nú ekki fara að setja vonirnar of hátt. Kannski bara kannski hitti ég þessa í miðjunni að ofan, það yrði gaman. Annars er Febrúar mánuður að enda. Búið að vera fínn Febrúar. Gerðir þú eitthvað skemmtilegt í Febrúar ?
Ég ætla fara drífa mig í hlutunum sem verða að klárast í dag.
Hvern hefur þú í kringum þig ? Ég hef fullt af fólki í kringum mig, ekkert af mínu fólki samt sem áður. Sjáið hvað ég er frekur, ég á mér fólk? Jæja skiptir ekki miklu máli. En þitt fólk skiptir miklu máli. Sumir lifa í einsemd en aðrir í hópi félaga. Ég hinsvegar er í hópi nýrra kunningja. Það er satt sem máltækið segir. Ég man samt ekki máltækið en það fjallaði um að maður þarf að missa hlutina til að geta metið þeirra eins mikið og maður ætti að gera.
Það eru tvær manneskjur sem hafa spilað stórt hlutverk í mínu lífi sem ég met eins mikið og ég kann. Önnur hefur verið nálægt mér frá því ég fæddist. Þessi manneskja hefur ávallt verið til staðar fyrir mig og bróðir minn og veitt mikila visku. Manneskjan hefur farið langar leiðir til þess að fólkið í kringum hana líði sem best. Þessi manneskja sagði mér einu sinni að hvert skipti sem hún færi að sofa þá hugsaði hún um hvort að það væri einhver með illindi og hvað hún gæti gert daginn eftir til að laga það. Mér finnst þessi manneskja hafa viðmiðin á réttum stað rétt eins og seinni manneskjan.
Seinni manneskjan hefur aldrei gleymt mér og er ég þakklátur fyrir það. Öll jól, öll afmæli, öll tilefni, ávallt fæ ég eitthvað frá þessari manneskju sem tryggir það að ég mun aldrei gleyma henni. Hún er einnig með virkilega góð lífsgildi og viðmið. Þegar maður sér þakklætið yfir því einu að allt sem henni er kært er tilbúið að hitta þessa manneskju, þá veit maður að hégómi og yfirborðskennd eru verstu lýsingarorð sem hægt væri að finna um hana. Einlæg, yndisleg og góð væri nærri lagi.
Ég er þakklátur fyrir að hafa kynnst þessu fólki. Þetta fólk er frábært og ég vil spyrja þig hvort þú þekkir einhvern sem þú ert bara einfaldlega þakklátur fyrir að hitta? Jæja, þetta er orðið nógu helfvíti væmið og vil ég bæta rúsínunni í pulsuendann með laginu úr MacBook Air auglýsingunni. Það er frábært að mínu mati.
Annars er allt gott að frétta úr Kanadalandi, ég lofa.
Þegar kemur að skóla eru margir sem eru að gera það útaf nauðsyn. Sumir fara í skóla til að ná sér í gráðu, aðrir af því að faðir þeirra sagði þeim að fara í skóla. Þegar kemur að því frelsi sem fylgir því að vera krakki. Svo vex maður úr grasi og fer að sakna þess frelsi. Ég held að það sé ástæðan fyrir því sem margir kannast við sem skólaleiða. Þegar kemur að hópvinnu í skólanum geta hlutir farið úrskeiðis. Að vinna saman er þröskuldur sem þarf að kenna í skóla og er ég því þakklátur fyrir að taka þátt í hópvinnu.
Ég hef færri tær og fingur heldur en nemendur sem ég þekki. Sama get ég sagt um nemendur sem hafa lent í leiðinlegum og pirrandi hópvinnu. Hinsvegar er ég staddur í hópvinnu núna, rétt eins og fyrir jól. Fyrir jól var það 12 manns í hóp núna 9. Þetta er ekki auðvelt en ég vona að allir sem eru með mér í hóp kunna að meta þessa lærdómsríku tíma. Hinsvegar hef ég lesið fleirri en eina og fleirri en tvær bækur um stjórnun og þess háttar snillihætti. Það sem skiptir máli er nafnið þitt. Það er það eina sem mun hjálpa þér og akkúratt núna er ég í viðskiptum með einkunnir. Það þýðir að ég þarf að gera allt í mínu valdi til að fá góðar einkunnir. Lærdómur hjálpar ávallt til en, en. Allt annað hjálpar líka til. Mútur, sjálfsagt, en það er ekki góð leið.
Svo. Ég læri, ég miðla til í hópvinnu, ég ber virðingu fyrir kennurum, mæti í tíma. Flott, vonandi fæ ég góðar einkunnir. En í þessu einstaka hópverkefni kom ég með nafn. Ég kom með nafn í síðasta hópverkefni líka. Það var Team Rocket Launcher. Þá, var ég að grínast. Núna er ég að markaðssetja mig. Enginn vill fá “sloppy seconds” eða afgangana, nema hundar. Til þess að stuðla að betri einkunn þá kom ég með nafn á hópinn minn.
Team A++
Já, það er rétt. Í dag, fór ég í dæmatíma og það eina sem dæmatímakennarinn talaði um, var Team A++. Af hverju? Af því við gerðum margt rétt, við gerðum sumt vitlaust, en það eina sem hann japlaðist á var “Team A++” af því að hann mundi eftir nafninu. Hópurinn okkar miðar á góða einkunn. Fyrsta skilaverkefnið okkar var skýrsla upp á 50 blaðsíður. Og það er enginn sem miðar á annað en að hækka meðaleinkunn okkar. Nafnið okkar helst, nafnið okkar festist í undermeðvitun og skilar vonandi því sem við miðum á. Team A++.
Í dag, er 8. Febrúar. Þegar ég kem aftur heim til Íslands mun ég spyrja þig hvort þú hafir lesið þetta blog og þá mun ég spyrja þig hvort þú munir eftir þessu nafni. Team A++.
Já, núna er ég að reyna breyta venjum mínum. Að hafa alla tíma þína byrjandi klukkan 14:45 skilur eftir sig hugarfar með mjög litlum áhyggjum að fara snemma að sofa. Svo ég hef verið að vakna upp úr hádegi marga daga. Mér finnst eins og ég sé að eyða tímanum mínum í ekki neitt og ætti frekar að vera nýta tímann minn hér úti og gera það sem ég get ekki heima. Í dag varð breyting og ég vaknaði klukkan hálf níu. Ég var ekki vaknaður fyrr en hálf tíu. Upp úr tíu var ég kominn í tölvuna að lesa fréttir dagsins og hlustandi á Baggalút. Lagið Allt fyrir mig er ofboðslega “félagslega rangt” (e. Politically Incorrect) en að mínu mati er það textinn sem gerir það bæði skemmtilegt og fyndið. Á meðan “feminískar beljur súpa sjálfsagt kveljur” þá er ég langt frá því að vera sammála þessu lagi, alveg eins og hverjum sem fannst Saw myndirnar skemmtilegar þurfa ekki að vera sammála þeim.
En það er án efa margt sem ég sakna að heiman. Ein yndisleg manneskja er að standa í því að senda mér pulsur og sinnepssósu. Svo langt gekk ég meira segja að ég byrjaði að horfa á Spaugsstofuna að sjálfsdáðum, og Laugardagslögin. Eftir á leið mér eins og ég hafi kysst mjög ljóta stelpu, eða jafnvel strák … “Hvað í fjandanum var ég eiginlega að gera”. Spaugstofan er ekki það gott sjónvarpsefni, hvað þá Laugardsagslögin. Á meðan hérna úti eru re-runs á góðum þáttum eins og Family Guy, Friends og fleirrum snilldarþáttum. Þannig að ég efa það ekki að þegar ég kem heim þá á ég eftir að sakna fólksins hérna úti, sakna þess að fara út í tölvubúð og líða eins og það sé Janúar útsalan alla daga, sakna þess að geta labbað í skólann, ræktina, barinn, kaffihúsið, matvörubúð, þvottahús OG verslunarmiðstöðina. Þess vegna hef ég ákveðið að einblína á þá hluti sem ég elska á þeim stað sem ég er á akkúratt á þessum tímapunkti. Og í dag er það að geta vaknað klukkan 10 og ekki farið fram úr fyrr en 1. Ef það er eitthvað sem mér er fært sem er mér mjög kært (Ú, sástu þetta ? - er nefnilega að hlusta á Beasti Boys sko… þetta bara flæður út úr mér) þá mun ég njóta þess eins vel og ég get, nema það sé hangikjet. Það háma ég alltaf í mig.
Flest allar fréttir hér vestanhafs (miðað við Evrópu) snúast að Bandaríkjum og nýjum forsetum þeirra. Vissulega er nauðsynlegt fyrir báða flokka (þægilegra heldur en fjöldinn allur af flokkunum sem við höfum) að tilnefna forsetaefni, en það virðist sem vera að bandaríkjamenn eru aðeins meira en tilbúnir að skipta um forseta. Ég horfði á kappræður milli Obama og Clinton og í hvert skipti sem minnst var á núverandi stjórn og Bush þá hófust mikil hlátursköll og kjánalæti. Í dag gaf Bush út fjárhagsáætlanir fyrir næsta ár. Ég las það fyrst á MBL og svo á CNN. 3.1 billjón dollarar. Fyrst hugsaði ég, billjón, meina þeir ekki milljarðar? Þá hugsaði ég, það er kannski svolítið lítið. En á ensku (CNN) þá er þetta trillions. 3.1 trillions dollars. Sem er svolítið mikið. Bush er nú þegar búin að skuldsetja bandaríkjamenn langt fram úr öllu sem telst eðlilegt, lækka skatta, borga fyrir þetta íraksvesen. Það eru um 150 “programs” sem honum finnst ekki eiga rétt á sér og ætlar að hætta að styrkja, hann ætlar að spara 176 milljarða eða eitthvað álíka fyrir næstu fimm árin. Bush ætlar að spara 176 milljarða með því að frjósa framlög til heilbrigðiskerfisins. Ef ég man rétt, getið lesið um þetta sjálf. Þannig að, fyrir bandaríkjamenn, þá eru góðgerðarmál og heilbrigðiskerfið að sjá fram á minni pening frá ríkinu, þjóðaröryggi (stríð) fær enn meiri pening og þeir allra ríkustu í bandaríkjunum sem og fyrirtæki þurfa að borga minni skatta. Í dag er ég þakklátur fyrir að vera ekki bandaríkjamaður. Svo hlustaði ég á Yes We Can Song sem forsprakki Black Eyed Peas, Will.I.Am samdi. Hann samdi það eftir ræðu Barack Obama úr New Hampshire og ég varð fullur af hvatningu. Ég óska þess að Bandaríkjamenn munu velja þennan mann sem forseta. Það hefur klárlega sýnt sig að hægri sinnaðar kunna ekki að sinna fjármálum né alþýðu og heilbrigðismálum. Bara þó að þú sért vel settur og heilbrigðislega öruggur þýðir ekki að allir aðrir séu það.
Nú er komið nóg af þessu röfli. Látið heyra í ykkur líka.
Hæ. Vildi bara láta vita af mér og quote sem ég komst að um daginn.
” Hlutir sem þér finnst vera skemmtilegir, eru skemmtilegir að hluta til vegna þess, að þú ert að gera þennan skemmtilega hlut, með þeim sem þér finnst vera skemmtilegur”
Þetta á við um nokkra hluti. Annað er að ég hef verið að fá í kringum 25-30 comment á þessa síðu. 19 af þeim hafa verið blokkuð af þessu kerfi sem spam, sem þau voru. Það var bara 1 komst í gegn og ég setti það í spam filterinn. Alveg hreint æðislegt kerfi.
Svo ef þið klikkið á gallery-ið hérna hægra megin eða farið á þennan tengil og sé myndir sem ég hef verið að taka af borginni. Mun uppfæra þetta með tíma og veðri, þegar það er bjartar, minni snjór og svo fleirra.
Jæja, ég ætla halda áfram að vera kanada maður og skemmta mér.
Montreal Vs. Reykjavík. Það er mjög skrítið að vera í útlöndum. Bara af reynslu hef ég tekið eftir því að það er oft auðveldara að segjast heita Thomas í stað Tómas og að fá að skrifa Guðmundsson í stað þess að segja það. Hinsvegar krefjast allir sem ég hef kynnst og talað við að ég segi Tómas í stað Thomas og eru dauðspennt að fá að heyra hvernig ég ber fram eftirnafnið mitt. Þetta hefur reynst mjög skemmtilegt fyrir mig og held ég að þetta sé bara brennandi áhugi nemenda í þekkingu aðra en þeir eru akkúrat að læra. Það í bland við að Montréal er mjög alþjóðleg borg. Það er eins og ég sé í einhverjum hræringi af menningu þar sem að Evrópubúum, Asíubúum, Austur-Evrópubúum, Bandaríkjabúum, Afríkubúum og SuðurAmeríkubúum sé blandað saman við þessa þjóð sem er Kanadabúar. Það er rosalegt alveg hreint.
Já, ég ætlaði að reyna koma með smá samanburð á þessum tvem stöðum. Núna líður mér þannig að ég hata Ísland og elska Kanada en það er án efa bara tímabundin tilfinning þar sem jú, Ísland er ávallt best. Þetta á eftir að breytast í sumar. En já, hér mun koma mini-færsla og svo “þýðing” á henni yfir á að hefði ég verið heima.
Kanada:
Vaknaði í morgun og svaf aðeins lengur af því ég þarf ekki að mæta í tíma fyrr en 3. Fékk mér svo samloku og banana og skaust út í ræktina, kom svo aftur heim og náði í skóladótið. Skaust í tíma og kom svo aftur til að taka til og elda mér kvöldmat. Hékk aðeins í tölvunni og horfði svo á sjónvarpið um kvöldið. Alveg ótrúlegt að þurfa velja milli sjónvarpsstöðva, Futurama, American Gladiator eða Robot Chicken, horfi út og sé að snjókoman sem var byrjuð þegar ég vaknaði í morgun upp úr 10 er ennþá í gangi. Fallegi jólasnjór.
Ísland:
Vaknaði í morgun og þurfti að hlaupa á eftir strætó, enn og aftur. Það var reyndar falleg snjókoma í morgun en það eina sem ég hugsaði var að þetta verður farið eftir 20mín. til 2 daga. Eftir tíma fór ég aðeins í PlayStation með strákunum niðrí Nörd, ég er ennþá sá allra besti ProEvolutionSoccer spilari þarna niðri. *Yawn*. Kom heim og fékk yndislega mat hjá mömmu áður en ég fór og hitti kærustuna mína og við horfðum á … loftið af því við gátum ekki ákveðið okkur hvaða bíómynd/sjónvarpsþátt við vildum horfa á.
Já, svona er munurinn ef þið getið spottað hann. Ég tók eftir því að þegar maður er að telja niður að einhverju ákveðnu þá líður tíminn hægt. Ef maður leyfir tímanum að líða og reynir frekar að einbeita sér að því sem er að gerast í kringum sig á þá og þeirri mínútunni þá mun tíminn líða hraðar. Af hverju? Jú af því að þá er maður með þá hugmynd í kollinum að það sé svo og svo langt í að einhver hlutur sé að gerast. Ef maður er sífellt að uppfæra það hversu langt er í hlutinn þá finnst manni tíminn aldrei líða. Það er ekki fyrr en maður stoppar og hugsar, “Nei, það eru ekki tveir dagar þangað til ég á að skila ritgerðinni heldur 1 dagur…” að maður hugsar “… shit hvað tíminn hlíður hratt.”
Æti megin ástæðan fyrir því að ég hata Ísland núna er af því að allt sem ég hef byrjað að þykja vænt um og elska síðastliðin nokkur ár er þar. Ekki hjá mér, heldur á Íslandi. Það er það eina. Nei afsakið, íslenska vatnið er heldur ekki hér. En það er reyndar hluti af því sem ég hef elskað lengi. Ég vantar íslenskt vatnur til að tala réttur. Alveg yndislegt hvað þessi elska (fartölvan mín) er orðinn slöpp, ég skrifa svo hratt að ég get í raun og veru talið upp á þrjátíu áður en textinn birtist. Þegar ég er að skrifa þetta þá er nýjasta orðið sem ég sé er “raun”. Pælið í því.
Jæja nú kveð ég. Áskorun vikunar, finndu þér eitthvað nýtt til að elska.
